Naam

Willem Brunia 

Geboortedatum

30-12-1983

Geboorteplaats

Leeuwarden 

Mijn Spaanse avontuur met romakinderen 

Mijn EVS-project speelde zich af in Lerida in Catalonië (Spanje). Ik deed er een project voor naschoolse opvang waarbij ik vooral met romakinderen werkte. Het was mijn taak de Spaanse professionals te ondersteunen bij het organiseren van uiteenlopende naschoolse activiteiten. Ook was ik verantwoordelijk voor een eigen activiteit: een voetbalproject. Dit project stimuleerde kinderen om te gaan sporten en hen tegelijkertijd waarden en normen bij te brengen, zoals het samenwerken in een team en het leren accepteren van verliezen. Ik werkte samen met twee andere vrijwilligers. Dat waren twee meisjes: eentje uit Polen, het andere uit Frankrijk. Op het moment dat ik in Spanje arriveerde sprak ik werkelijk geen woord Spaans. 

Dat viel zeker in het begin niet mee. Maar ik ben enthousiast aan de slag gegaan om de taal snel onder de knie te krijgen en dat ging goed. Ik had vier uur per week Spaanse les en overal waar ik kwam had ik een woordenboek bij me om woorden op te zoeken die ik niet begreep. Ik spreek inmiddels goed Spaans en kan het uitstekend verstaan. Wel is het zo dat ik met de wetenschap die ik nu heb me beter voorbereid zou hebben door al voor mijn vertrek in Nederland Spaans te 

leren. 

Heimwee heb ik gelukkig niet gehad. Er zijn zoveel vrienden en kennissen bij me langs gekomen, waardoor ik de kans niet kreeg mijn vrienden en familie echt te missen. Bovendien ondernam ik veel met de twee andere vrijwilligers. We gingen regelmatig met zijn drieën op reis en regelden gratis overnachtingen via een internetsite, waar particulieren hun woning gratis als slaapplaats aanbieden. Zo hebben we eens in een huis geslapen, waarvan een deel uit een grot bestond. Juist in dat deel bevonden onze slaapplaatsen zich. Het huis lag midden in de bergen en het was er prachtig. 

Een andere mooie ervaring had te maken met mijn werk. Het deed me goed te merken dat de kinderen me vol enthousiasme omhelsden op het moment van mijn vertrek, terwijl ze daarvoor erg weinig van zichzelf lieten zien. Het 

maakte voor mij duidelijk dat ik een band met hen had opgebouwd en dat ze me waardeerden. 

In de tijd in Lerida heb ik ongelooflijk veel geleerd. Het besef dat ik me zonder vrienden en familie moest zien te redden, zorgde ervoor dat ik een stuk zelfstandiger werd. Ik heb geleerd nieuwe vrienden te maken, maar ook problemen zelf op te lossen of juist op iemand af te stappen als ik ergens alleen niet uitkwam. 

Ik woonde in een huis met twee andere Spaanse jongeren en dat beviel me prima. Wel heb ik moeten leren me aan te passen. Met anderen samenleven in een huis betekent nu eenmaal dat je wel eens concessies moet doen. 

De host organisatie, de organisatie waar ik voor gewerkt heb, had het project tot in de puntjes georganiseerd. Als EVS-vrijwilligers kregen we een tutor toegewezen die altijd voor ons klaar stond en zelfs af en toe met ons uit eten ging of bij ons op bezoek kwam. 

Toekomstige vrijwilligers zou ik aanraden zoveel mogelijk informatie over de host organisatie te verzamelen. Van andere vrijwilligers heb ik gehoord dat een host organisatie die zaken slecht organiseert, een domper kan zijn voor de unieke kans en ervaring die EVS is. 

Ik geloof dat ik wel een beetje besmet geraakt ben met het buitenlandvirus. Het begon toen ik drie weken druiven ging plukken in Frankrijk, daarna ben ik EVS gaan doen en nu borrelen er allerlei nieuwe ideeën in me op om op den duur weer naar het buitenland te vertrekken. Maar eerst wil ik mijn studie Geografie afmaken.