Naam

Nelleke Reckers 

Geboortedatum

27-01-1986

Geboorteplaats

Son 

Een schat aan ervaringen 

Zes maanden heb ik als vrijwilliger in Arcos de Valdevez in Portugal gewerkt: een plaats waar ik, voordat ik met EVS begon, nog nooit van gehoord had. Na mijn eindexamen van de middelbare school wilde ik graag even weg uit de schoolbanken. 

Het heeft me altijd heel leuk geleken om een tijdje in een ander land te wonen, vandaar dat ik besloot om deel te nemen aan een EVS-project. Omdat EVS met deadlines werkt en ik pas gestart ben met zoeken naar een project, nadat ik mijn eindexamen had gehaald (eerder had ik nog niet van EVS gehoord), heb ik eerst acht maanden in Nederland gewerkt voordat ik naar Portugal vertrok. Achteraf was het handiger geweest als ik eerder met zoeken begonnen was. Ik wilde immers ook weer op tijd terug zijn in Nederland om in september met een nieuwe studie te kunnen beginnen. 

Ik had goede voornemens om voor mijn vertrek de taal te leren, maar daar is weinig van terecht gekomen. Eenmaal daar bleek het vooral in het begin heel lastig te zijn dat ik de taal niet sprak. Na een maand kon ik me redden met eenvoudige zinnen, zoals ‘ik ben moe’, ‘hoe laat gaan we?’ en ‘wat willen jullie eten?’. Na vier maanden aandachtig luisteren, steeds nieuwe woorden leren en vooral gewoon proberen te praten en te begrijpen, ging het al stukken beter. 

Voor mijn EVS-project hield ik me bezig met activiteiten die gericht waren op jongeren en kinderen. Aanvankelijk organiseerde ik activiteiten voor kinderen van drie tot zes jaar. Ik zong liedjes met hen, liet de kinderen tekeningen kleuren, en leerde hen tellen. Dit laatste was voor mij ook handig, want zo kreeg ik het tellen in het Portugees direct onder de knie! 

Toen ik de taal wat beter beheerste, heb ik ook buitenschoolse activiteiten gedaan voor kinderen van boven de zes jaar. Ik hielp ze bijvoorbeeld met hun huiswerk en organiseerde voetbalwedstrijden. In de zomer waren er zomerkampen waaraan ze deel konden nemen. In deze periode waren ze dus niet alleen ’s middags bij ons, maar ongeveer negen uur per dag. 

We hadden op deze dagen steeds een ochtend- en middagprogramma: ’s ochtends knutselen en ’s middags zwemmen of ’s ochtends naar de gymzaal en ’s middags film kijken bijvoorbeeld. 

Tegelijkertijd was er een internationaal uitwisselingskamp voor jongeren van 18 tot 30 jaar aan de gang. Er deden vijf landen aan mee, elk land had zes deelnemers en het thema van het kamp was dans. Ieder land had één avond de opdracht om het avondeten, het vermaak en de les in een dans uit het eigen land aan de deelnemers uit de andere landen te verzorgen. Overdag werden er activiteiten als kanoën, puzzeltochten, abseilen en culturele en architectonische excursies voor deze jongeren georganiseerd. 

In de weken voor en na het uitwisselingskamp heb ik meegedaan aan een werkkamp dat gericht was op bosonderhoud. 

Wandelpaden moesten vrij worden gemaakt en takken en boomstronken die paden versperden, moesten worden verwijderd. Een van de leuke dingen van mijn EVS-project was de variëteit aan activiteiten. Ik heb heel veel verschillende dingen gedaan en vooral heel veel verschillende mensen ontmoet. 

Het meest leerzame van mijn EVS-ervaring vond ik het om leren gaan met alle nieuwe ervaringen. Het heeft ervoor gezorgd dat mijn leefwereld enorm verbreed is en het heft mijn horizon verruimd. 

Ik woonde samen met vier andere vrijwilligers, twee Italiaanse jongens en een Pools meisje die toen haar projecttijd erop zat, vervangen werd door een Frans meisje. We woonden in een jeugdcentrum dat eigenlijk veel te groot voor ons vieren was. Met de meisjes deelde ik de slaapkamer en dat ging prima. Het gevoel dat ik aan de andere vrijwilligers heb overgehouden, is de kracht van de intensieve samenwerking tussen ons. Het maakt niet uit welk land je komt en hoe oud je bent, het gaat erom dat je samenwerkt en vooral ook: samen plezier hebt! 

Tijdens het uitwisselingskamp woonden er tijdelijk deelnemers van het uitwisselingskamp in het jeugdcentrum. Er was ruimte genoeg en de steeds wisselende bezetting van jongeren zorgde ervoor dat er altijd wel iets te doen was. We maakten samen muziek, aten samen of zaten op het terras in de zon als we vrij hadden. 

Voor mijn vertrek heb ik heel goed nagedacht of EVS was wat ik wilde. Mijn deelname aan EVS was dus zeker geen impulsieve beslissing. Voor mij was het een fantastische ervaring. Een verlangen om weer terug te gaan naar huis heb ik dan ook nooit gehad, eerder het tegenovergestelde. Ik vond het moeilijk uit Portugal te vertrekken en het leven dat ik daar in korte tijd had opgebouwd, weer achter me te laten. 

Of ik tips heb voor jongeren die aan EVS willen meedoen? 

Om teleurstellingen te voorkomen, over het project, de organisatie waarvoor je werkt, de omgeving of de vrijwilligers waarmee je samenwerkt, is het belangrijk zonder verwachtingen aan een project te beginnen. Als je geen verwachtingen hebt, valt het immers ook niet tegen. EVS is één groot avontuur. Juist dat maakt EVS zo leuk, maar het is wel belangrijk 

daarvoor open te staan.