Naam

Johan Rampen 

Geboortedatum

03-09-83

Geboorteplaats

Rotterdam 

EVS? Ja doen! Omdat het een unieke kans is die zich misschien maar één keer in je leven voordoet 

230 Kilometer van Lissabon heb ik mijn EVS-project gedaan, in Moura. Dat ligt in de armste provincie van Portugal, Alentejo. Ik werkte bij ADC Moura, een organisatie die activiteiten opzet om de bevolking te ondersteunen beter met lokale middelen om te gaan. Een van de deelprojecten was speciaal gericht op basisscholen en daarbij was ik betrokken. Ik organiseerde samen met het team van ADC Moura activiteiten voor kinderen en hun ouders. In de ochtend en aan het begin van de middag bereidde ik samen met twee andere EVS vrijwilligers activiteiten voor. In de middag werden de activiteiten uitgevoerd. Ieder plaatsje in de buurt had een eigen thema. Een van de thema’s was vogels, een ander thema was architectuur. Rondom deze thema’s werd bijvoorbeeld een speurtocht ontwikkeld of een quiz georganiseerd. Bij kinderen waren de activiteiten heel populair, maar de ouders hebben we niet echt mee kunnen krijgen. Dat was jammer, maar achteraf ook wel logisch. Ze maakten overuren met het werken op het land en hadden gewoonweg de tijd niet om aan de activiteiten mee te doen. 

Steeds bezochten we een ander dorp voor de organisatie van een nieuwe activiteit. Daardoor hebben we veel in de auto gezeten. Aanvankelijk reed ik niet zelf, maar na een tijdje ben ik zelf ook achter het stuur gaan zitten. 

De auto was van de host organisatie. 

Bij mijn aankomst sprak ik geen Portugees. Dat was in het begin lastig, met name omdat er weinig mensen Engels spreken en ook omdat het mijn taak was activiteiten voor kinderen te organiseren. Gelukkig heb ik de taal heel snel geleerd. Na zeven maanden –dat was de duur van het project– sprak ik redelijk vloeiend Portugees en kon ik anderen goed verstaan. Ik weet haast zeker dat me dat in zo’n korte tijd in Nederland nooit gelukt was met bijvoorbeeld een taalcursus op de computer. Ik heb nog wel een taalcursus in Portugal gevolgd, maar het was vooral het veelvuldige contact waardoor ik de taal snel onder de knie gekregen heb. 

Ik was 23 toen ik met het vrijwilligersproject begon. Ik had mijn diploma voor de studie lucht- en ruimtevaarttechniek op zak en wilde een tijdje iets heel anders doen. EVS leek me een perfecte keuze. Ik woonde toen nog thuis bij mijn ouders in Rotterdam. Vanaf het moment dat ik het vliegtuig in stapte, was mijn leven voor zeven maanden totaal anders. Ik leefde in Moura in een huis met een Frans en een Noors meisje die ook als vrijwilliger bij dezelfde organisatie werkten. Ik woonde in een plaatsje dat niet meer dan 8.000 inwoners telde en was bezig met het opzetten van activiteiten gericht op architectuur en natuur. Het was een hele omslag, moet ik zeggen! Maar misschien wel omdat het zo anders was, heb ik ontzettend veel geleerd. Ik ben zelfstandiger geworden, heb geleerd op mezelf te zijn en ik heb geleerd me te redden en aan te passen in een volstrekt onbekende en andere omgeving. 

Ik heb onvergetelijke momenten meegemaakt. De EVS-bijeenkomst met vrijwilligers uit andere projecten in Portugal was uniek, vooral door het gevoel van saamhorigheid tussen de vrijwilligers. Het ontstond doordat we 

allemaal wisten hoe het voelt om alleen in een land te zijn, zonder familie en vrienden. 

Een van de mooie eigenschappen van de Portugezen die me is bijgebleven, is de gastvrijheid. Ik werd door een jongen die ik nauwelijks kende spontaan uitgenodigd om bij hem thuis te verblijven toen hij hoorde dat ik zijn 

woonplaats Porto zou bezoeken. Ik werd uitgenodigd bij mensen die ik een enkele keer gezien had thuis te komen eten, een verjaardagsfeestje te bezoeken of samen iets te ondernemen. Het voelde direct alsof ik 

onderdeel van een grote familie was. 

Tijdens mijn verblijf in Portugal kwam ik er ook achter dat ik eigenlijk een stadsmens ben. Ik had geen last gehad van heimwee, maar vond het in Moura wel érg rustig. Achteraf was een bruisende stad misschien meer 

wat voor mij geweest. Ondanks de rust in Moura, die misschien niet helemaal bij mij past, zou ik het mensen altijd aanraden om aan EVS mee te doen. Het is heel positief voor je persoonlijke ontwikkeling. 

Zo positief als EVS voor mij was, is het niet voor iedereen. Tijdens de EVS-bijeenkomst met andere vrijwilligers heb ik gehoord dat het gemakkelijk fout kan gaan met een EVS-project. Vooral de slechte organisatie van een 

host organisatie kan de pret bederven. De meeste landen werken met tussenorganisaties die veel weten van de projecten en de wijze waarop ze georganiseerd zijn. Het kan heel zinvol zijn om tijdens het zoeken naar een 

project met een tussenorganisatie contact op te nemen om een geschikt en goed georganiseerd project te vinden. 

De moed zakte me in de schoenen in de tijd dat ik een host organisatie zocht. Ik kreeg vijf reacties op tien e- mails die ik stuurde en geen van allen hadden de organisaties een positief bericht. Gelukkig heeft Corné van 

Stichting Lava Legato me veel geholpen met tips en adviezen. Hij raadde me aan de host organisaties te bellen in plaats van te mailen. Er is dan namelijk direct contact met de organisatie en het toont aan dat je gemotiveerd bent. Uiteindelijk heb ik zelf toch een project door contact via de mail gevonden, maar achteraf was telefonisch contact misschien wel efficiënter geweest. 

Door mijn eigen ervaring zou ik mensen aanraden de taal te leren voordat ze met een project starten. Ook een zelfstudieboek in je koffer voor het leren van de taal is een aanrader.