Naam

Inka Locht 

Geboorteplaats

Rotterdam 

Een onbeschrijfelijke tijd! 

Net klaar met de middelbare school leek het me leuk er een jaar tussenuit te gaan. Ik was toen 19 jaar. Twee weken voor een deadline kwam ik aanraking met EVS. Bij EVS wordt er gewerkt met deadlines. Voor ieder EVS-project moet er een aanvraag worden ingediend. Hiervoor is het nodig dat je als vrijwilliger bij een project wordt aangenomen en dat er allerlei formulieren worden ingevuld. Gelukkig doet de zendorganisatie, in mijn geval Stichting Lava Legato, het meeste papierwerk, maar het belangrijkste werk, het vinden van een project, dat moet je zelf doen. Ik had dus maar twee weken de tijd en dat was aan de krappe kant. Aanvankelijk wilde ik naar IJsland, maar daar vond ik geen project dat me aansprak. 

Ik heb e-mails gestuurd naar verschillende organisaties in verschillende landen, maar ik kreeg maar geen reactie en de tijd begon te dringen. Ik besloot verschillende organisaties zelf te bellen en dat had effect. Uiteindelijk werd ik aangenomen bij een project in Vilnius, de hoofdstad van Litouwen. Het was een project in een weeshuis, waar vier groepen kinderen in de 

leeftijd van 4 tot 21 jaar woonden. Het was mijn taak met de kinderen uit een groep allerlei activiteiten te ondernemen of hen te helpen, bijvoorbeeld door de kinderen naar school te brengen of hen te helpen bij hun huiswerk. Helaas sprak ik, zeker in het begin, de taal niet. Het was grappig om te ervaren hoe de kinderen mij hielpen de taal onder de knie te krijgen. 

Ik werd door het huis geleid en werd overhoord over alle namen van de voorwerpen in het huis. Wat eerst een brij van letters was, bleken woorden die ik langzaam leerde herkennen. Helaas heb ik het Litouws niet vloeiend leren spreken, daarvoor was de tijd te kort. 

Er zaten nog zestien andere EVS-vrijwilligers in Vilnius. Ze werkten niet bij mij in het weeshuis, maar ze waren betrokken bij andere projecten. Als EVS-vrijwilliger zit je allemaal in dezelfde situatie: je bent in een land dat je niet kent en waarvan je de taal niet spreekt. Mede daardoor heb ik een warm en intensief contact met hen opgebouwd. Het is een heel hechte vriendengroep geworden waarmee ik nog steeds veel contact heb. We denken erover om met oud en nieuw terug naar Vilnius te gaan. Alleen de gedachte al maakt me blij. 

Ik heb héél veel van EVS geleerd, veel meer dan in veel voorafgaande jaren. Ik ben zelfstandiger geworden en ik vind het tegenwoordig gemakkelijker om op mensen af te stappen. Vroeger durfde ik nauwelijks wat aan iemand te vragen, tegenwoordig vind ik dat minder eng. Ik heb het in Vilnius geleerd. Daar was het immers niet gek als ik iets niet wist, ik was tenslotte een buitenlander. 

In mijn werk deed ik alledaagse dingen. Maar die alledaagse dingen deed ik wel samen met kinderen die een taal spraken die ik niet beheers. Ik leerde creatief te communiceren en vooral niet onzeker te zijn. 

Ik zou iedereen aanraden EVS te gaan doen. Waarom? Het is een enorme ontwikkeling van jezelf. Je komt zoveel rijker terug. Een tussenstap zoals ik die gedaan heb, tussen de middelbare school en een studie is ideaal. Ik geloof niet dat het moeilijk is, voorwaarde is wel dat je gemotiveerd bent. Ben je gemotiveerd dan geldt: waar een wil is, is een weg. Tijdens de voorbereiding komt er behoorlijk wat op je af: het zoeken van een project, het schrijven van een Engelstalig CV, het opstellen van een motivatiebrief, het lezen van de beschrijvingen van de verschillende projecten en het benaderen van de organisaties. In die tijd zag ik het soms echt even niet zitten, maar ik ben zó blij dat ik heb doorgezet. De acht maanden in Vilnius zijn een onvergetelijke tijd geweest. 

Ik heb nog wel een tip voor jongeren die via EVS naar het buitenland willen. Vraag je goed af waar je precies naartoe wilt. 

Een project in een klein dorpje waar nauwelijks iemand Engels spreekt en waar geen andere vrijwilligers aanwezig zijn, is heel wat anders dan een bruisende stad waar veel andere jongeren wonen en werken en waar gemakkelijk een vriendengroep kan worden opgebouwd.